De volgende poort

Net 39 jaar geworden, duwde ik de gedachte 'volgend jaar ben ik 40' het liefst zo ver mogelijk weg. Ik verkondigde toen ook aan iedereen dat ik nog lekker een extra jaartje 38 zou blijven, en het cijfer 39 zou ik overslaan. Nu, 38 is in mijn ogen ook echt een veel mooier getal dan 39.

Het wegduwen van het vooruitzicht om 40 jaar te worden fascineerde me. Waarom? Wat maakt 40 worden 'erger' dan 39? Tijdens mijn 39ste levensjaar kwam ik een aantal antwoorden tegen. Eerst en vooral is er mijn (directe) omgeving: 'amai, word jij volgend jaar al 40!' - op een toon waarin een vleugje medelijden te horen is. En soms ook ongeloof.

Ook bij de vraag hoe oud mijn kinderen zijn 'amai, jij hebt al een tiener in huis' laat voelen dat de tijd verschuift en met het ouder worden van de kinderen, ook wijzelf oud(er) worden.

Indirect merk ik ook steeds vaker op hoe ik (we) beïnvloed worden. Een extra verzorgingsproduct hier en daar (of voor wie wil een resem ingrepen) om de huidveroudering zo lang mogelijk tegen te gaan. Al die producten waarmee langs je hoofd geslingerd wordt wanneer je ouder wordt, maken mij (ons) alleen maar onzekerder. Mág ik nou gewoon ouder worden alsjeblieft? Mág ik daar eigenlijk gewoon vrede mee hebben?

Mijn 39ste levensjaar deed me kritischer kijken naar alles wat we zo vanzelfsprekend vinden. Ik stel mezelf steeds vaker de vraag: ja maar, zie ík dat ook wel zo? Ben ík dit of verloochen ik mezelf hierin?

Vorige zomer voelde ik dat ik de volgende poort naderde. Ik rouwde intens om mijn jongere zelve. Ik rouwde om wat was en wat niet was en wat niet meer zal/ kan zijn. De nietsvermoedendheid van jongeren raakte me soms onverwacht hard.

Na dat intense verdriet voelde ik een golf van dankbaarheid. Dankbaar om wat allemaal wél al had mogelijk zijn. Dankbaar dat ik 40 jaar mág worden. Ik zie ouder worden sindsdien echt als een privilege en kijk uit naar de volgende 40 jaar.

Ik zie deze tweede helft van mijn leven als een geschenk waarbij ik wat niet (meer) past(te) één voor één mag afgooien. Hoe meer harnassen ik afgooi, hoe vrijer en lichter ik me voel.

En of ik 40 worden 'zomaar' laat passeren? Zeer zeker niet. Maar ik heb nog een heel jaar om te bedenken hoe ik dit geschenk wil vieren.

Om het met de woorden van Rachel Cusk te zeggen: 'I don't feel like I am getting older, I feel like I am getting closer.'