Een dag als (g)een ander

En plots staat eindejaar voor de deur en gebeurt er van alles - en tegelijk ook weer niet zoveel.

Het voelt alsof het najaar nog maar net begonnen is. Althans, zo voelen de temperaturen. Normaal gezien fiets ik nu met drie paar handschoenen aan naar het werk en kom ik alsnog met bevroren vingers toe. Dit jaar heb ik mijn handschoenen nog bijna niet moeten bovenhalen.

Het maakt me toch wat ongerust. En het brengt verwarring mee.

Pas toen het eerste kerstkaartje in de brievenbus viel, besefte ik écht dat het eindejaar voor de deur staat. Nog een weekje en het is kerstvakantie.

Pfoeh. Toch ook maar gauw in gang schieten met die kaartjes. Of wacht, nee, ik schrijf geen kaartjes meer. Maar eigenlijk is dat toch wel fijn. En ik kan toch op z’n minst antwoorden aan wie mij er eentje stuurt. En als ik dan toch bezig ben… 

Zo komt het dat ik op een chaotische zaterdag aan het knutselen sla. Gelukkig is het even winterstop bij mijn voetballende jongens, anders zouden mijn kerstkaartjes veel te laat toekomen, of zouden er helemaal geen zijn.

Tegelijkertijd mis ik het al: het aan de zijlijn supporteren. Ondertussen voetballen de jongens hun derde jaar, en hoe langer ik daar sta, hoe meer ik merk dat ik ernaar uitkijk. De weekends blijven chaotisch (er valt vast nog wel wat te optimaliseren). Wanneer collega’s op maandag vragen hoe mijn weekend was, is mijn antwoord meestal: chaotisch, met veel voetbal. Maar mijn moederhart loopt wel weer over van trots en liefde. ❤️ 

Maar goed, de kerstkaartjes. 

Dankzij de voetbalwinterstop kan ik mijn hart eens op een andere manier vervullen. Want dat mis ik soms wanneer ik langs de zijlijn sta: tijd om te creëren of te bakken. En dat zorgt af en toe voor een tweestrijd. Voor het gevoel dat er altijd te weinig tijd is. 

Tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd dat alles zijn tijd en plaats kent. Zoals het gezegde zegt: gras groeit niet harder door eraan te trekken. Dat geldt ook voor het willen proppen van alles in veel te weinig tijd.

Zeker niet in de winter. Het seizoen waarin de natuur uitnodigt tot vertragen en meer rust. Een heel natuurlijke beweging, waar we ons als maatschappij steevast tegen verzetten. 

December is de maand van snel nog wat projecten afronden, met daarbovenop een heleboel eindejaars-to-do’s. En oh ja, de winter moet officieel nog beginnen maar: heb je je vakantie voor volgende zomer al geboekt? En de kampjes om de grote vakantie te overbruggen? Als je daar nu niet naar kijkt, zijn de meeste straks allemaal volzet.

De winter nodigt ons uit om het gezellig te maken (check die bakfiets 😉), om naar binnen te keren, om te vertragen. Tegelijkertijd liggen de verwachtingen torenhoog.

Hoe rijmen we dat met elkaar?

Misschien is dat wel wat deze dagen doen: ze leggen de spanning bloot tussen wat natuurlijk aanvoelt en wat van ons verwacht wordt.

Al schrijvend kom ik zo bij het woord dat ik mee neem naar 2026. Mijn woord van het jaar wordt: eenvoud.

Ik ben benieuwd hoe dat zich gaat ontvouwen in wat ik doe. En misschien nog meer in wat ik niet (meer) doe.  

Voor nu voel ik me klaar om in mijn cocon te kruipen, en om nog wat verder te knutselen aan een kleine voorraad kerstkaartjes ✨