En hoe was jouw vakantie?

En hoe was jouw vakantie?

Een op het eerste gezicht doodgewone vraag. Een vraag die we tijdens de zomer zo gemakkelijk stellen aan elkaar.

Tegelijkertijd vind ik deze vraag jaar na jaar moeilijker om te beantwoorden.

Hoe vat je vier weken zomervakantie samen in enkele zinnen? De samenvatting die ik vertel tegen de ene persoon is niet per se dezelfde samenvatting die ik aan iemand anders vertel. Hoe consequent moet ik hier in zijn? Het houdt me meer bezig dan ik wil, dus schrijf ik het hier even van mij af. 

Niettegenstaande bovenstaand persoonlijk dilemma dat elk jaar terugkeert (en wat zich evengoed manifesteert bij vragen zoals ‘hoe is het?’), stel ik zelf net diezelfde vragen aan anderen. Ik ben dan telkens heel erg benieuwd naar het antwoord. Ik heb geen idee wat ik mag verwachten, waar de klemtoon op komt te liggen. Diezelfde vragen zelf beantwoorden daarentegen vind ik gigantisch moeilijk.

Maar even terug naar de vakantie.

Al een hele tijd heb ik een dubbel gevoel wanneer ik de vraag ‘hoe was je vakantie’ probeer te beantwoorden. Kijk ik puur persoonlijk, dan was de vakantie heerlijk. We zetten begin juli onze autotocht in naar Soulac-Sur-Mer. We reden een heel eind om een weekje onvergetelijke surf- en andere ervaringen op te doen. Maar - althans bij mij - met een heel dubbel gevoel. Die hitte, ook aan de oceaan, die droge landschappen waar we door reisden, begin juli al… Het raakte me enorm. Dus naast een geweldige reis, voel ik me schuldig. 

Surfen? Dat kan ook aan de Noordzee, al is de oceaan wel echt prachtig.

En sinds de ‘Surftribe Got Talent’ activiteit, link ik het liedje ‘Oceaan’ van Jacqueline Govaert nu voor altijd aan deze mooie reis.

Nu, eigenlijk komt het zuiden naar ons toe, dus moeten wij niet meer massaal naar het zuiden trekken. Het klinkt als een positief neveneffect van de klimaatopwarming. Maar niets is minder waar.

Want misschien is dat nog wel het meest confronterende: helemaal niet meer naar het zuiden te hoeven reizen om te merken dat er iets aan het veranderen is. Je ziet het gewoon in je eigen tuin.

Ik ben hier al meerdere weken vlierbessen aan het oogsten. Ik oogst enkel waar ik bij kan zonder een ladder te gebruiken. De andere bessen deel ik met veel liefde met de vogels. Zij (en andere dieren) zijn steeds wanhopiger op zoek naar water. Deze bessen geven hen alvast wat extra vocht.

(Noot: vlierbessen zijn rauw NIET eetbaar voor mensen!)

Ik maak er in de herfst vlierbessensiroop van. De kindjes hier zijn er alvast verlekkerd op.

Ook heerlijk in een kopje thee.

Hier volgt het recept:

Recept voor vlierbessensiroop

Nodig

• 600 g vlierbessen

• 500 g rietsuiker

• kom met water

• kookpot met een bodempje water in

• maatbeker

• zeef

• enkele glazen flesjes of glazen potjes met deksel

Bereiding

1. Laat je glazen flessen of potjes en deksels mee wassen in de afwasmachine, of dompel ze onder in kokend water.

2. Neem de trossen met rijpe bessen en rits de bessen er af. Doe de bessen in een kom met water en haal alle bessen die bovendrijven weg.

3. Doe de rijpe bessen met een bodempje water in de kookpot, en breng aan de kook. Laat alles 10 minuten koken. De besjes zullen openbarsten.

4. Giet alles daarna door een zeef en vang het vocht op. Pers met de bolle kant van een lepel de bessenpulp goed uit, zodat je er zo veel mogelijk vocht uit haalt.

5. Giet het sap in een maatbeker en meet hoeveel sap je hebt. Voeg de helft ervan aan suiker toe. Voor 500 ml sap gebruik je dus 250 g suiker.

6. Warm het geheel nog even op tot aan het kookpunt. Vergeet niet te roeren.

7. Giet vervolgens de hete vlierbessensiroop in de schone flessen of potjes en schroef het deksel meteen goed vast.

Je kan de siroop een paar maanden bewaren in een gesloten fles.

Zodra je flesje of potje eenmaal open is, moet je het binnen tien dagen opgebruiken.

Je maakt dus beter enkele kleine flesjes in plaats van één grote.

(uit het boek ‘Wild Kruid’ van Eva Peeters, Lieve Galle, Sarah Eeckhaut & Katrien Annys)

Eerst dacht ik nog 'handig', de vlierbessen die rijp zijn in juli in plaats van in september. Ik heb nu meer tijd om te oogsten!’ Maar nu blijkt dus - en dat weet ik van mijn lief, een doorwinterde vogelliefhebber - dat dat niet zonder gevolgen is voor de natuur. Zo is er bijvoorbeeld de zwartkop, een vogel die eind de zomer de najaarstrek inzet. Deze vogels zetten hun najaarstrek in in september, en zijn verlekkerd op vlierbessen. Hun vluchtschema is afgestemd op het rijpen van de vlierbessen. Nu gaan deze vogels in september geen vlierbessen meer vinden.

Een klein voorbeeldje. Eén plant. Eén vogel.

Het is iets dat mij niet meer loslaat. Want als zoiets kleins als het moment waarop de vlierbes rijp wordt, gevolgen heeft voor het leven van een vogel, hoe immens groot moet de impact van de klimaatopwarming dan wel niet zijn? We kunnen het ons niet voorstellen.

Flarden van het lied ‘Kleuren van de wind’ van Pocahontas spelen zich met al die bosbranden tegenwoordig regelmatig af in mijn hoofd: 

“Hoe hoog reikt de esdoorn ooit? Wie de bomen rooit, hoort het antwoord nooit”.

Toen we thuis kwamen van onze reis, hing er een glaswerk aan ons raam. Het was een heks.

Een cadeautje van mijn creatieve mama. Ze zei: ‘een heks voor mijn heksje.’ En ik vind dat een geweldig compliment! 

De week na onze reis stond het dubbel lentefeest van Marijn en Merel gepland. Het was een prachtig feest! En we hadden prachtig weer in onze prachtige tuin. Die tuin kwam ook terug in de geschenkjes die we aan onze gasten mee gaven. Iedereen kreeg een potje madeliefjeszalf en een potje paardenbloemzalf mee naar huis, gemaakt met de oogst uit onze eigen tuin.

Madeliefjeszalf verzacht de blauwe plekken die je uitwendig oploopt. 

Paardenbloemzalf verzacht de blauwe plekken die je inwendig oploopt (te zien als een (zelf)massage zalf, voor meer zachtheid en mildheid. Niet om op te eten =) )

En misschien is dat ook waarom ik zo graag met wilde planten bezig ben.

Niet omdat ik denk dat ik daarmee de wereld ga redden, maar omdat ik geloof dat het helpt om opnieuw te voelen hoe nauw we als mens verbonden en verweven zijn met de natuur. 

Een madeliefje dat in je tuin groeit. Een paardenbloem die je anders misschien gewoon zou wegmaaien. Een vlierbes die je oogst, kookt en uiteindelijk in een flesje siroop giet…Ik hoop vooral zaadjes te planten en harten en zielen te openen. We zijn vergeten hoe nauw we als mens verbonden en verweven zijn met die natuur. Tijd om daar opnieuw wat meer bij stil te staan. Daarvoor moeten we wel met z’n allen radicaal durven vertragen. En laat ons nu net in een tijd leven waarin het nooit eerder zo snel ging.

Pommelien vraagt zich ook af waar dit naartoe gaat. Luister maar naar bijvoorbeeld. ‘Zilver’ van Pommelien Thijs. 

Want ja, sinds we Pommelien Thijs live zagen op de Lokerse Feesten, klinkt haar muziek hier dagelijks in huis =)

Zo kom ik opnieuw bij die vakantievraag:

En hoe was jouw vakantie?

Mijn antwoord gaat tegenwoordig zowat alle kanten uit. Want wat ik hierboven schreef, valt niet samen te vatten in een paar zinnen.

Al komt het geloof ik eigenlijk hierop neer: het voelt als zomer en het klinkt als herfst…

Liefs,